İnsanoğlu sürekli elinde olmayanı ister

Çoğu zaman sahip olmadığının hayalini kurar, sahip olduğunda ise onun kıymetini hızlıca unutuverir. Ya da elindeki zaten sahip olduklarının değerinin pek de farkına varamaz.

Şüphesiz o insan Rabb'ine karşı çok nankördür.
Adiyat 6

Evi olmayan sıcak bir yuva düşler, evi olan duvarların, parkelerin veya fayansların renginden şikayet eder.

İşi olmayan bir kapı açılsa diye bekler, çalışan kişi ise her sabah erken kalkmaktan, işe gidip çalışmaktan yakınır.

Çocuğu olmayan bir gülüşe hasret yaşayabilir, çocuğu olan evdeki sesi susturmaya çalışır.

Sağlığı bozulan tek bir nefesin değerini anlar, sağlıklı olan az bir yorgunluğu dünyanın en büyük yükü sanır.

Yalnız kalan kişi bazen bir telefon sesi bekler, kalabalık içinde yaşayan ise kendisine uzanan elleri çoğu zaman görmez.

Parası olmayan bir ihtiyacını karşılamanın hayalini kurar, imkanı olan daha fazlası için huzurunu tüketir.

Genç olan büyümek ister, yaş alan ise bir günlüğüne eski enerjisine dönmeyi diler.

Cenazeler kalabalıktır, yaşayanlar ise yalnız.

Belki de mesele elimizdeki değerleri ne kadar çabuk sıradanlaştırdığımızdır. Sahip olduklarımız eksiklerimizin gölgesinde kaldığında nimetler görünmez olur. Oysa bugün şikayet ettiğimiz pek çok şey bir başkasının duası olabilir.

İnsana bir sıkıntı dokununca, yatarken, otururken veya ayaktayken bize dua eder; fakat Biz onun sıkıntısını giderince de karşılaştığı sıkıntıdan ötürü sanki Bize hiç dua etmemiş gibi davranmaya devam eder. İşte Müsriflere, yaptıkları şey böyle cazip gösterilmiştir.
Yunus 12