Hristiyanlıktaki vaftiz yemini'nin düşündürdükleri

Vaftiz yemini Hristiyanlık inancına girişin ve kilise topluluğuna tam üyeliğinin temelini oluşturan ruhani bir sözleşmedir. Birey öncelikle bebeklik döneminde ebeveynlerin ve vaftiz ebeveynlerinin çocuk adına vekaleten verdiği söz ile vaftiz edilir. İkincisi ve asıl bağlayıcı olanı ise çocuğun 12-17 yaşlarına yani rüşd dönemine ulaşma aşamasında bizzat kendi iradesiyle gerçekleştirdiği konfirmasyon törenidir. Temelde bu yemin inancın bir aile mirası olmaktan çıkarılıp bireyin kendi ağzıyla kötülüğü reddettiği ve Tanrı'ya bağlılığını ilan ettiği, hukuki ve manevi bir bağımsızlık ispatı sürecidir.

Uygulamaları kısmen bazı farklılıklar gösterse de katolik, ortodoks, protestan ve anglikan geleneklerinin hepsinde görülür. Ortodokslar bebeklikteki vaftizi yeterli görür ve yetişkinlik vaftiz yeminini genellikle uygulamaz.

İkinci vaftiz aşamasındaki vaftiz yemini esnasında şu sorular sorulur ve cevap beklenir:

Rahip
Şeytan'ı, onun bütün işlerini ve boş gururunu reddediyor musunuz?
Aday
Reddediyorum.

Rahip
Günahın köleliğinden kurtulup Tanrı'nın çocuklarının özgürlüğüne kavuşmak için günahı reddediyor musunuz?
Aday
Reddediyorum.

Rahip
Her şeye kadir Baba Tanrı'ya, O'nun biricik oğlu İsa Mesih'e ve Kutsal Ruh'a inanıyor musunuz?
Aday
İnanıyorum.

Bu diyalog teolojik bir mühürleme işlemidir. Bebeklikte başkası tarafından üstlenilen sorumluluk, kişi rüşt yaşına geldiğinde konfirmasyon ile bizzat kendi ağzıyla onaylandığında inanç artık miras olmaktan çıkıp tercih haline gelir.

Peki vaftiz yemini bize neyi hatırlatıyor?

İçeriğindeki bozulmuş teslis inancını eğer dışarda bırakırsak, geri kalan herşey bize Maide 7. ayeti hatırlatıyor.

Allah'ın, size olan nimetini ve 'işittik ve itaat ettik' dediğinizde, onunla sizi bağladığı misakınızı hatırlayın. Allah'a karşı takvalı olun. Kuşkusuz, Allah göğüslerde olanı gerçeğiyle bilendir.
Maide 7

Hristiyanlıktaki vaftiz yemini ile Kuran'daki işittik ve itaat ettik / sem'ina ve ata'na ikrarı özünde paralel bir yöneliştir fakat uygulama alanında Kuran'da anılan işittik ve itaat ettik misakı müslümanlara unutturulmuştur. Mümin birey hangi yaşta olursa olsun, vahiy ile tanışmaya başladığında okuduğu hakikate teslim olacağına dair bir misak vermelidir.

Hem hristiyanlıkta hem müslümanlıkta aslında uygulama eksiktir. Verilecek olan misak Allah'ın vahyine verilir. Tüm vahiy bilgisinin işlenmesi süreci ise salat uygulamasıdır. Salatın ikamesi sonrasında verilen prensiplere uyacağım anlamındaki işittik ve itaat ettik sözü salat'ın secde kısmıdır.

Dinler parça parça edilmiştir. Hem müslümanlar hem hristiyanlar özü unutmuş olsa da, günümüz hristiyanları farkındalık bakımından müslümanların ötesindedir.

Bakara 93'ü hatırlayalım:
Hani sizden, "Size verdiğimizi kuvvetlice alın ve dinleyin." diye kesin söz almış ve Tur'u üzerinize yükseltmiştik. Demişlerdi ki: "işittik ve isyan ediyoruz." Küfürleri yüzünden kalplerine buzağı sevgisi içirildi. De ki: "Eğer gerçekten inanıyorsanız, inancınız sizden ne kötü şey istiyor!"

İşittik ve isyan ettik ifadesini günümüz dünyasına formüle edersek vahyi duyduğu halde yükümlülükten kaçan ve dünyevi kaygılarla Kuran prensiplerine direnen bir zihniyeti temsil eder.

Bir de vahyi hiç duymamış olanlar vat tabi :)

Gerçek arınma ve misak bireyin atalarından devraldığı pasif mirası bir kenara bırakıp vahyin ilkeleriyle yüzleştiği o rüşt anında kendi hür iradesiyle itaat ettim demesiyle başlar. Eğer bu bilinçli onay ve salat ile beslenen eylem disiplini yoksa, din sadece folklorik bir öğe, yemin ise uzay boşluğunda yankılanan bir sada olur. Göğüslerde saklı olan o büyük sözleşmeye sadakat göstererek her an ve her nefeste itaat yolunu yeniden seçebilecek miyiz?